Een tijdje geleden kreeg ik de vraag of ik wel eens iets had geschreven over levend verlies.
Nog niet, was mijn antwoord. Maar de vraag bleef bij me.
Want kennen we niet allemaal een vorm hiervan?
Een droom die niet uitkwam, maar ergens nog doorleeft in ons.
Iets dat we niet meer kunnen doen omdat ons lichaam het niet meer toelaat.
De moeder die je wilde zijn, maar niet geboren werd.
En staan we onszelf toe om daarom te rouwen?
Om die pijn werkelijk te voelen? Ik vroeg het me af. Voelde het in mezelf.
En schreef en sprak deze.
